Follow by Email

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

ΜΗ.....

Βγάλε την αλμύρα από τα δάκρυα...Να γίνουνε άγευστο  νερό..Να μην παζαρεύουν  την ανάσα απ'την καρδιά μας..
Όσο κι αν πάσχισες τους κόμπους μας να λύσεις ,αυτοί πεισματικά τυλίχτηκαν όλοι μαζί σε σιωπηλή συνωμοσία να μας πνίξουν..
Διάλογος -μονόλογος κάθε μας στιγμή...Να ορίζει το ανέφικτο..Κι εσύ να επιμένεις πως σου κόβουν την πνοή..
Σου κλέβουν τα κλεμμένα...Σου ακυρώνουν το πνιγμένο όνειρο..Πότε και γιατί?
Κι αν γδύσουμε τον φόβο, ,άλλο φόβο θα ντυθούμε...Κι αν την αλήθεια ψάξουμε μέσα στον θυμό, πάλι ψέματα στο μέλλον μας θα πούμε..Μην αφήσουμε ακέραστο τον χρόνο μας..
Άλλο ζω, άλλο υπάρχω..Άλλο μπορώ κι άλλο αντέχω...
Μαζί και χώρια.θα υπάρχουμε ...Μα όχι στο φιλί...Όχι άλλα μη...

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

ΗΘΕΛΑ....ΗΘΕΛΕΣ...


Ήθελα να κατέχω...Ήθελες να ανήκεις....
Ήθελα να απέχω.. Γινόσουνα μαγνήτης..
Ήθελα να απογειώνω...Σου άρεσε να ''χάνεσαι''...
Ήθελα να αναλύω...Μου έλεγες αισθάνεσαι...
Ήθελα να φεύγω...Ήθελες να περιμένεις...

Ήθελες να αντέχω...Κι εσύ να υπομένεις ...
Ήθελες να ελπίζεις...Σου λεγα κουράστηκα...
Ήθελες το όνειρο.....Και ξεγελάστηκα...
Ήθελες το αύριο...Φοβόμουν και το σήμερα...
Ήθελες τα πάντα μου..Σε πίστευα εφήμερα....

Γι αυτό συναντηθήκαμε...Έτσι πορευτήκαμε...Αναπόφευκτα καήκαμε...Και ανυπόφορα εκτοπιστήκαμε.....

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

WHY....?





Άστοχα λόγια...Φονικά...Δόλιες σκέψεις..Στον σκοτεινό διάδρομο του τέλους που μύριζε σκόνη από την αρχή του...Στις αντιφάσεις που μου άφησε σαν ύστατο δώρο...Άλλο στόμα μιλούσε για το ''πάντα''κι άλλη καρδιά το λαχταρούσε...Άλλα χείλη ορκίζονταν στου πάθους τις ρωγμές κι άλλο σώμα πίστευε τους όρκους..Αλλο μυαλό φοβόταν την φυγή, κι άλλο λιποτάκτησε ....Εκ του ασφαλούς στροβιλίστηκε η αγάπη στον τροχό της μοίρας...Στις πεπατημένες στροφές της ανίκητης λογικής...Αυτής που πάντα γδέρνει και σαπίζει όνειρα και υποσχέσεις..Που αντιστρέφει το παντοτινό.....Εκείνο που φοβηθήκαμε...Γι αυτό και μας μίσησε πολύ...Κι αν ακόμα ισόβια  θα ματωθούμε..κι αν ακόμα για όλα μετανιώσουμε, ένα θα μας μείνει αγαλματένιο , συμπαγές, αδυσώπητα δικό μας...Πέρα από την ερημιά μας , συμφιλιωμένο με την κατάντια μας..Και με εκείνη την στυφή γεύση του αίματος από ξεραμένη πληγή στην ψυχή μας...
Το...''γιατί άδικα ξεγελαστήκαμε?''....