Follow by Email

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

ΕΜΕΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ..........?............


ΕΜΕΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ.??..................                     .ΕΣΕΝΑ ΨΑΧΝΩ..??................


Μέσα σε αλλόκοτα σκούρα φεγγάρια?.....?           Στα βλέφαρα που ξεγελάνε το δάκρυ?.....              
Πάνω σε χλωμά,νοτισμένα σεντόνια?.......?           Στην ρουτίνα που βάφτισα καθήκον?.......
Γύρω από στίχους επιτηδευμένους?........?             Στους εφιάλτες που με ερωτεύτηκαν?.......
Έξω από καρδιές καλά κλειδωμένες?.......?           Στον χρόνο που με αυθάδεια χαιρετάω?.....
Στο χτες το σήμερα μάταια φορτώνεις....                Σε σφιγμένες χούφτες φιλάω το σημάδι....
Στις όχθες της νύχτας του θα  ξημερώνεις....         Τιμωρημένη αφήνω την άρνηση....
Κανένα βήμα της δεν σε προλαβαίνει......         Μέσα σ'εκείνα που δεν τόλμησε να διώξει...
Καμία χάρη δεν σου κάνει ο ήλιος...                 Γιατί ένοιωσε πως μόνα τους θα έσβηναν...
Σε αφήνει στην ομίχλη σου να αναρωτιέσαι..    Γιατί ήξερε πως θα έθαβαν ότι ονειρεύτηκες..
Και στην πληγή σου να παραμιλάς........           Και σαν από πάντα θα φοβούνται σιωπηλά
ΕΣΕΝΑ ΨΑΧΝΩ!!..................                          πως,,,,ΕΜΕΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ..........


Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Τώρα γυρνάω μπροστά....Τώρα ξέρω.....


Γιατί κάνεις κύκλους γύρω από καταδικασμένες φωτιές ? Δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ οι στάχτες τους στο όνειρό σου....
Γιατί τραβάς τις χορδές της ψυχής σου με ελάσσονα κραυγή?
Αφού το ξέρεις ότι κλείνει πια τ'αυτιά της στην ηχώ της θλίψης σου....
Αφού το βλέπεις πως σφράγισε τις χαραμάδες της με πέτρες και λάσπη...
Πέτρες βαριές από χίμαιρες στεγνές και ξεφτισμένες....
Λάσπη και λεκέδες από πλάνες του μυαλού σου.....
Τώρα κοίτα την!!! Περήφανη αστραπή φτάνει στα μύχια οργισμένου ουρανού...
Πού μόνο με μαύρα, βαριά σύννεφα έμαθε να σε ποτίζει......
Να σε χτυπάει με πανικό και τρομαγμένους πόθους....
Γύρνα λοιπόν με θράσος την πλάτη σου στην δίψα του ...και πάτα τις κούφιες απειλές του!!!
Μαστίγωσε ανελέητα το παρελθόν του....Και κοίτα την καινούρια σου ψυχή ίσια στα μάτια!!
Και φώναξε!!!.'' Είμαι εγώ, είμαι ξανά εδώ!!...Γυμνή στην προσμονή σου...Κάψε με από την αρχή!! Χάραξε μου μια καινούρια καταιγίδα!!  Θα την φυλάξω ιερά στην χούφτα μου...Γιατί τώρα ξέρω πια οι καταιγίδες τι σημαίνουν....''



Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

OBSESSION


Πίσω από την εμμονή η σκιά σου....Πίσω από την σκιά σου πάντα μια εμμονή...Με πυρωμένο βλέμμα....Με όνομα, ημέρες , αριθμούς....
Διαγραφές, αναβολές,  κι επαναλήψεις....Δεύτερες ''στημένες''ευκαιρίες....
Πνιγμένη αναμονή που από τα μαλλιά του παιχνιδιού σου πιάστηκε....Αυτή η αέναη εμμονή....
Μάταια να ζητιανεύει λίγη αξιοπρέπεια.....Στα δύο να την  τσακίσει , και ανάμεσα στα δύο να κρυφτεί...
Μέχρι να ξεφτίσει ο ιστός της περηφάνιας  της....Και πάλι απ την αρχή να εξευτελιστεί.....
Πόσες φορές ακόμα θα αρνιέται το διαχρονικό της μονοπάτι??..
Πόση ακόμα βαλσαμωμένη ουτοπία με χρώματα στεγνά και σάπιες αποχρώσεις??...
Ποια δύναμη μέσα σε σεντόνια στείρα από ιδρώτα αλήθειας η λήθη να δαμάσει??...
Κουράστηκε το ψέμα να γλυκαίνει..
Tο ιδανικό να προσπαθεί να παρομοιάσει,. το αυθεντικό με απομίμηση να συμβιβάζει...
Από παντού σωσίες της δικής σου αγωνίας να στοιβάζει....
Ευθύνες μόνο δικές της τώρα ασφυκτικά θα αγκαλιάσω....
Εγώ...Μόνο εγώ.....Πρέπει αυτήν την εμμονή χειροπόδαρα τα δέσω....Δεν χωράει πια σε άλλοθι η αγνωμοσύνη....Δεν αντέχει άλλες ανούσιες συσπάσεις το κορμί....
Εκείνη μόνο...Η  πρώτη ήταν  που το έκανε να σπαράζει...
Και τον εγωισμό του με φαρμάκι πισώπλατα να στάζει.....
Τώρα εδώ αυτός είναι που με χαρά θα ξεψυχήσει.....
Γιατί σταματάει η καρδιά μου σε  θαύματα να προσκυνά..
.Εκείνα σε δρόμους που τα αντέχουν μόνο περπατάνε...
.Σε χέρια πέρα από την αμήχανη αγκαλιά σου.....
Και σε ετούτο το σταμάτημα  βουτάει στο κενό της η εμμονή...
.Μόνη της πια. .. χωρίς την ένοχη σκιά σου.....




Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Slave to illusinons...


Αν η αναμονή στερεύει από αντοχή , δεν είναι πάθος...Ασσύμετρη απομμίμηση της φαντασίας είναι...
Αν οι αισθήσεις μιλάνε μόνο με λέξεις δεν είναι διάφανες....Μόνο ξέπνοο ρίγος της ανάγκης είναι....
Μην απλώνεις την ηχώ σου στους πόθους  μου...Δεν θα ξυπνήσουν αν η ίδια η φωνή σου δεν αντέξει την αγκαλιά τους...
Αν όλες οι φωτεινές επιγραφές δεν δείχνουν με βέλη την ανοιγμένη πόρτα της ικεσίας σου....Για εκείνο το λίγο η το πολύ...Που εσύ αρνήθηκες ....Που εγώ  ξέφτισα....Που εσύ  μετάνοιωσες.....Που εγώ έπνιξα με καταιγίδες....
Τι σημασία είχε τότε το ''εσύ'' η το ''εγώ.''??...Τι νόημα είχε αν το βαφτίσαμε ''εμείς''??....Οπως και να το πούμε πίσω από χαραμάδες πια θα  μας κοιτάζει......
Και μόνο με δεμένα χέρια την μαγεία του μυστικού  μας  θα ντροπιάζει........
Εσύ αγκάλιαζε σφιχτά την θαλπωρή της σιγουριάς σου......
Μέχρι να γίνει μια αιχμηρή συνήθεια που σε πνίγει..... 
Μέχρι η φλόγα της νοσταλγίας να καταπιεί τις αντοχές σου......      

     
                                Slave to illusions                                          

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ...

Έκανα γύρους μέσα σε ένα φαύλο κύκλο...''Σκαλωμένη'' μέσα του....Δεμένη με τα πέντε γερά ''σκοινιά''του...
Πόνος, φόβος, ψευδαίσθηση, θυμός, παραδοχή.-εγκατάλειψη....
Λες και δεν τα είχα ξαναβιώσει...Λες και φύσηξαν πρωτόγνορα μέσα στην ζωή μου...Αλλά πάντα, η κάθε φορά, μοιάζει με την πρώτη... Πάντα μεταμφιέζεται έντεχνα σε αγνή παρόρμηση, σε ντροπαλό πάθος, που χτυπάει ευγενικά την πόρτα....Ευγενικά μα και τόσο ύποπτα, τόσο μεθοδικά.....
Τι είναι αυτό που μας κάνει όμως να ανοίγουμε την πόρτα..?? Η δική του παρουσία, και επιμονή??
Η δική μας ανάγκη να λιώσουμε μέσα του?? Να νοιώσουμε και πάλι την φωτιά του??
Μάλλον το δεύτερο...Μάλλον μια κρυφή μαζοχιστική μας πλευρά, που ενσυνείδητα αρνιόμαστε, μα μέσα μας την τρέφουμε μυστικά κι απόρητα... Έχουμε τελικά ανάγκη από τα ''σκοινιά'' ...Και κάποιες φορές αν τα δέσουμε πολύ δυνατά, ίσως να γίνονται θηλιές....Και μετά γίνεται ρώσικη ρουλέτα η απελπισία.....
Από την αρχή λοιπόν....Να ''λασκάρουμε'' λίγο τις θηλειές....Να τις κάνουμε μικρούς κύκλους.μέσα στον μεγάλο φαύλο τους....
ΠΟΝΟΣ......Το πρώτο συναίσθημα μετά από την απώλεια....Ουσιαστική η φανταστική....Μεγάλη η μικρή....Γιατί καποιες φορές ίσως να μην υπάρχει καν!!! Δεν μπορείς να χάσεις κάτι που ποτέ δεν είχες!!! Αλλά κι αν ακόμα το είχες....δεν το ''κατείχες''..Κανείς δεν είναι κανενός..και οι ανθρωποι δεν είναι βαλίτσες.....Αυτό που τώρα είναι εδώ , έχει ψυχή, έχει βούληση, ανασαίνει ελευθερία......Αυτό που τώρα είναι εδώ, αύριο αν το θελήσει θα είναι κάπου αλλού....Ο μόνος που πάντα θα είναι εδώ είσαι εσύ...κι ο εαυτός σου....
ΦΟΒΟΣ....Πανάρχαιος, πρωταρχικός...Από την  πρώτη μας ανάσα, από το πρώτο μας κλάμα μόλις βγούμε από την ζεστή και φιλόξενη μήτρα....Το άγνωστο , το καινούριο, αυτό που δεν είχαμε μέχρι τώρα συνηθίσει, αυτό που ελπίζαμε να είναι παντοτινό, αυτό που νομίζαμε πως δεν θα αναγκαστούμε να ξανανοιώσουμε...Η εκείνο που δεν έχουμε το θάρρος να αρνηθούμε η να δεχτούμε...
ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ.....Το φωνάζει κι από μόνη της η λέξη....Κραυγάζει σχεδόν....ΨΕΥΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΣΗ....Παρερμηνευμένη ελπίδα....Γιατί η  ελπίδα έχει να κάνει με κάτι που περιμένουμε , που ποθούμε να συμβει αλλά και είναι εφικτό να συμβεί.....Η ψευδαίσθηση ποθεί να συμβεί το ανέφικτο, το ακατέργαστο, το μακρινό από την  πρατγματικότητα....Κι όμως μένει εκεί να μας τυρανάει....Να μας ξεγελάει....Ισως πάλι να έρθει...λέμε...ίσως πάλι να το ξαναζήσω...ίσως πάλι να γίνω ...κομμάτια...( νάτος πάλι ο μυστικός μαζοχισμός μας)...
ΘΥΜΟΣ....Αυτός που πάντα χτυπάει με λύσσα το μυαλό μας, Αυτός που πάντα σκοτεινιάζει την λογική και την καρδιά μας...Κι αυτός που τελικά παίρνει τις πιο ανόητες αποφάσεις,, που σκιαγραφεί τις πιο άστοχες και ανούσιες επιθέσεις, και τις περισσότερες φορές αυτός που δηλώνει τις πιο...απραγματοποιήητες απειλές.....Κι αν δεν μπορείς να είσαι συνεπής με τον..θυμό σου, αν δεν πραγματοποιήσεις τις ..απειλές του, αυτόματα χάνεις και το κύρος σου....και γίνεται άμμεσα ο θυμός σου μια γελοία υπόσχεση....
ΠΑΡΑΔΟΧΗ--ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ.....Το τελευταίο ''σκοινί'''που πολλές φορές μπορεί να γίνει η πιο επικύνδυνη ''θηλιά''γύρω από τον λαιμό των συναισθημάτων μας....Και την παύλα την βάζω γιατί κάποιες φορές δεν είναι ταυτόσιμες οι  λέξεις....κάποιες ( σπάνιες ) φορές η παραδοχή δεν είναι απόλυτα και εγκατάλειψη....και η εγκατάλειψη δεν σημαίνει απόλυτα και παραδοχή....Της ήτας, της απόρριψης, της αλήθειας που με όλα τα παραπάνω αισθήματα αρνιόμαστε πεισματικά να ξεκουμπώσουμε από μέσα μας.....Ο εγωισμός μας μάλλον δεν μας αφήνει από τα δίχτυα του....
Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο λοιπόν με τους μικρότερους του μέσα, μπορεί να συμβεί κάτι ακόμα χειρότερα...Να κάνουν οι κύκλοι αυτοί τον γύρο ΚΑΙ ανάποδα....
Η εγκατάλειψη να γίνεται λοιπόν θυμός....Ο θυμός να φέρνει ψευδαισθήσεις νίκης και ..θριάμβου, εκείνες με την σειρά τους να βρίσκουν πιο πέρα και πάλι τον φόβο που κι εκείνος οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον πόνο.......Και άντε πάλι πίσω ...και ξανά από την αρχή.....
Οσα και να γνωρίζει η λογική, όσο κι αν αντιστέκεται το σήμερα, το ''σκισμένο''παρελθόν αναζητάει αφορμές για να κάνει πάλι γύρους στον φαύλο κύκλο του.......
Kι ας ξέρει ότι το παρόν είναι η μόνη αλήθεια....

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

       Φ Υ Λ Α Ξ Ο Υ....

Από χέρια στεγνά από αλήθεια....
Από μισοτελειωμένες φράσεις μέσα από σφιγμένα χείλη...
Από καραμελωμένα φιλιά προδότη..
Από καλοκαίρια που φέρνουν μόνο κάψα μετά την καταιγίδα...
Από κορμιά που δανείζουν χωρίς ποτέ να χαρίζουν..
Από θυμό κλειδωμένο πίσω από δήθεν αξιοπρέπεια.....
Αν τους δοθείς θα σε ξεφυλίσουν βαριεστημένα.....Αν δεν προσέξεις θα σε ισοπεδώσουν με ψέμα....
Κι αν δεν σηκωθείς από την πτώση, θα γελάνε με γέλια τιποτένια.....
Δεν είναι πάντα το δάκρυ ατόφιο....
Δεν βγαίνει πάντα ο ήλιος μετά την σελήνη....
Δεν είναι πάντα η εξαίρεση πίσω από τον μεταμφιεσμένο κανόνα...
Γι αυτό ΦΥΛΑΞΟΥ.....

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012


               ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΗ ΒΡΟΧΗ    


    Έπεσε μια ξεδιάντροπη βροχή στην μνήμη μου...
     Να μουσκέψει όσα με κόπο είχα αποξηράνει...
    Βαλσαμωμένα φιλιά του Ιούδα, ανάσες παρωδίες,
    που σπατάλησα και άρον άρον εγκατέλειψα....
    Κι ας έφτυναν τις κραυγές τους στην πλάτη μου...
    Ας σημάδευαν άστοχα τις ενοχές μου....
    Εγώ ούτε ένα σκονισμένο βήμα μου δεν ξόδεψα,
   ούτε μισό πισωγύρισμα, ούτε μια νότα μείζονα
   από τον θρίαμβο της μουσικής μου....
   Κι εκεί που την φαντασία μου ζωγράφιζα σε καμβά παρθένο,
   εκεί που το μέλλον έβαζα κρυφά μέσα στους πόθους μου...
  Αυτή η ξεδιάντροπη βροχή με έπνιξε ξανά μες την σιωπή.....


                                                    

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ( ? ).......

Σε κάποια κωμόπολη  του Τεννεσή , πριν πολλά χρόνια, ένα μικρό κορίτσι εξαφανίζεται...Ύστερα από πολλές  έρευνες, βρίσκεται σεξουαλικά κακοποιημένο και δολοφονημένο...
Η μικρή κοινωνία σοκάρεται....Η μάνα του παιδιού τσακίζεται κι όλα γύρω της κλυδωνίζονται επικίνδυνα..Η αγωνία, η απελπισία, το πένθος, λογικά θα έπρεπε να το διαδεχτεί το μίσος, η εκδίκηση....
Ο δολοφόνος ένας νεαρός άντρας, περιθωριακός, τοξικομανής, φυλακίζεται και περιμένει την ημέρα της εκτέλεσης του....Στην φυλακή κανένας επισκέπτης....Κανένας συγγενής, άλλωστε δεν είχε και ποτέ, κανένας φίλος, γιατί δεν έκανε ποτέ... Ο μοναδικός άνθρωπος που πηγαίνει σχεδόν καθημερινά που κάθεται όλη την ώρα του επισκεπτηρίου, χωρίς να μιλάει παρά μόνο να τον κοιτάζει και να αφήνει τα δάκρυα του να τρέχουν μαζί με τα δικά της, να βλέπει τα μαλλιά του να ασπρίζουν από την προσμονή και την αγωνία του θανάτου, που τον ακούει να μιλάει για  την πολυτάραχη ζωή του, μια ζωή μοναχική από τα παιδικά του χρόνια, μέσα στα ιδρύματα, στους δρόμους, στον υπόκοσμο, να περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τα εγκλήματα του, είναι η μάνα του δολοφονημένου κοριτσιού!!.....Και είναι αυτή η ίδια που παίρνει να θάψει το σώμα του μετά την εκτέλεσή του....
Και είναι αυτή η ίδια που κάθε μέρα πηγαίνει λουλούδια στον τάφο του, μετά την επίσκεψη στον τάφο της κόρης της.....
Το συγκεκριμένο βιβλίο, που δεν θέλω φυσικά να διαφημίσω,  το έχω διαβάσει τρεις φορές....
Την πρώτη φορά συγκλονίστηκα και συγκινήθηκα.. Την δεύτερη θαύμασα, μα και προβληματίστηκα..
Την τρίτη, λίγες μέρες πριν, κατάλαβα......
Τι είναι για τον καθένα από μας η συγχώρεση?..Μια απλή λέξη, μια πράξη αληθινής αγάπης, μια εσωτερική ανάγκη, μια αφορμή να γίνουμε αποδεκτοί και αγαπητοί επιφανειακά?..Να επιδείξουμε ανωτερότητα και καλοσύνη?.
Πόσες φορές δεν δεχτήκαμε μια συγνώμη, και δώσαμε μια δεύτερη,και τρίτη , ίσως και πολλαπλή ευκαιρία σε κάποιον που μας πόνεσε, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε( εκούσια η ακούσια) μέσα από την δική του ''ευκαιρία'' να έχουμε και εμείς την δική μας να τον πληγώσουμε το ίδιο??..
Πόσες φορές δεν ζητήσαμε εμείς μια συγνώμη χωρίς να την εννοούμε πραγματικά, μόνο και μόνο για να φανούμε υπεύθυνοι, η γιατί δεν μπορούμε να απεξαρτηθούμε από έναν άνθρωπο η μια κατάσταση?
Και πόσοι γύρω μας είναι εκείνοι που μπορούν να εισχωρήσουν στην βαθύτερη και ουσιαστική έννοια αυτής της τόσο μεγάλης , αλλά και τόσο παρεξηγημένης και ευκολοφόρετης λέξης??...
Ποιος είναι εκείνος  που μπορεί να κατανοήσει, να αγγίξει τόσο βαθιά την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής??..
Ποιος είναι εκείνος που πραγματικά αξίζει την συγχώρεση, μα και ποιος μπορεί να είναι εκείνος που ποτέ δεν θα βρεθεί στην ίδια θέση, και στην ανάγκη να τον συγχωρέσει κάποιος άλλος??
Έχω βρεθεί φυσικά και στις δύο θέσεις, έχω κάνει και υποστεί όλα τα  παραπάνω ''είδη''της συγνώμης...Και μάλιστα πολύ εγωιστικά τις περισσότερες φορές....Με μια αμιγώς υπαρξιακή πρεσβυωπία, μια τάση να ερμηνεύω δηλαδή ενδόμυχα τις καταστάσεις και τις συμπεριφορές όπως εμένα με ''βόλευαν'' η έστω στην καλύτερη περίπτωση, όσο εγώ άντεχα....
Γιατί η συγχώρεση τελικά είναι μια επιλογή και μια δύναμη...Τεράστια, απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη, για όσους καταφέρνουν να την κατακτήσουν, να την υιοθετήσουν και να βιώνουν το μεγαλείο της...
Και φυσικά αυτήν την δύναμη δεν την διαθέτουν όλοι, η πολύ συνειδητά δεν την επιλέγουν....
Πιστεύω πολύ στην ανθρώπινη θέληση, αλλά κατανοώ επίσης τις αδυναμίες και τα ανθρώπινα όρια....
Εκείνο όμως που είναι σίγουρο, είναι πως αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την αληθινή αυτογνωσία, την εσωτερική σοφία και γαλήνη, την υπέρτατη ψυχική λύτρωση.....Είναι το μόνο αντίδοτο στο δηλητήριο της εγωπάθειας και της αδυναμίας, με το οποίο εμείς οι ίδιοι ποτίζουμε την ψυχή και την ζωή μας....
Τώρα βέβαια θα μου  πείτε ότι αυτό είναι μια ουτοποία, μια ρομαντική και ανεφάρμοστη πια άποψη μέσα στην μαυρίλα, τον ανταγωνισμό και την κακία γύρω μας....
Ίσως......Από την στιγμή όμως που έχει γνωρίσει ο καθένας από μας έστω κι έναν άνθρωπο που έχει αυτήν την δύναμη, ( εγώ είχα την τύχη να γνωρίσω δύο..) και ζει αυτήν την ευτυχία, αυτό σημαίνει πως το αδύνατο και το ανεφάρμοστο βρίσκεται μόνο μέσα στο μυαλό και τον εγωισμό μας.....
Κι αν ταρακούνησα για λίγο την συνείδηση μας ( και την δική σας και την δική μου) ζητώ μία αληθινή ΣΥΓΝΩΜΗ..



Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Πέρα από την οδύνη...Όλα είναι χρόνος....

Όχι....Ο πόνος δεν μας κάνει μόνο ανθεκτικότερους και σοφότερους..
Δεν τροφοδοτεί μόνo το σώμα και το μυαλό μας με δυνατές άμυνες και αντιστάσεις..
Πολλές φορές προχωράει παραπέρα,αγγίζει την νοητή γραμμή ανάμεσα στο νου και την ψυχή μας, γεφυρώνει το δυνατό με το αδύναμο, το κατανοητό με το ακατανόητο,το σκληρό με το ευάλωτο...
Έχει την θαυμαστή ικανότητα, αν εμείς του το επιτρέψουμε, να εναρμονίσει τέλεια την καρδιά με την λογική μας, το θετικό πείσμα με τον άκρατο εγωισμό μας, και να μας κατευθύνει σε φωτεινά μονοπάτια...
Γιατί το φως υπάρχει πάντα γύρω μας αλλά και μέσα μας..Αρκεί να στρέψουμε επίμονα το βλέμμα μας προς το κατακάθι της ψυχή ςμας,  να αντέχουμε να αντιμετωπίσουμε τα καταχωνιασμένα πάθη μας, τα εκούσια η ακούσια λάθη μας, τα επίπονα τραύματά μας...
Αρκεί να απελευθερώσουμε τις κλειδωμένες αισθήσεις μας, και  να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στο Θείο Σύμπαν...
Μόνο τότε ανακαλύπτουμε την απόλυτη αλήθεια μας, μόνο τότε αγγίζουμε την αληθινή αυτογνωσία και μόνο έτσι βαδίζουμε πέρα από την οδύνη της ύπαρξής μας.....
Και ο μόνος που μπορεί να καταπνίξει την οδύνη, ό μόνος που μπορεί να κάνει delete στην λέξη πόνος, είναι ο χρόνος......


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Πάντα μια φυγή....

Τα ταξίδια της ψυχής είναι αναρίθμητα και απρόβλεπτα πολλές φορές...Ανεβαίνεις στο τρένο της φυγής και αφήνεσαι στο όνειρο και στην παραζάλη του..
Μουλιάζεις στους πόθους και ξεχνιέσαι..Και αφήνεσαι..
Σαν αργοπορημένη ανατολή χασμουριέσαι νωχελικά και πιάνεις βάρδια ανάμεσα στα σύννεφα του μυαλού σου...
Κι όταν φτάσει το σούρουπο, όταν το ανεκπλήρωτο αρχίσει να βροντάει στην καταιγίδα του, παίρνεις παραμάσχαλα το πισωγύρισμα και πιάνεις πάλι θέση στην ουρά της αναμονής...
Για μια καινούρια αυταπάτη, για μια ακόμα επιστροφή.....
Πάντα η φυγή ήταν για μένα μονόδρομος...
Πνευματική ,μέσα από στίχους, κείμενα, μουσικές...
Ουσιαστική, μακριά από την βαρειά πραγματικότητα, από τετριμένες εικόνες, από βαρύγδουπα λόγια και υποσχέσεις που ποτέ δεν συναντήθηκαν, από μολυσμένες η βαλτωμένες σχέσεις...
Ποτέ δεν άντεχα το προβλέψιμο, το πάγιο....Τον γνώριμο χτύπο του τέλους, την χλιαρή αγκαλιά της συνήθειας, τα ''αναγκαστικά''ψέματα της απόρριψης...Και πάντα διάλεγα τον δικό μου πόνο, αυτόν που εγώ προκαλούσα στον εαυτό μου, αυτόν που εγώ έπρεπε μόνη να κουβαλήσω, ακόμα κι όταν κατάφερνα να τον κρύβω καλά μπροστά στα φώτα και πίσω από αυτά...
Άλλωτε με βαρύ τίμημα, άλλωτε πιο εύκολα, πιο ''βολικά'...
Τώρα όμως?....Δεν μπορώ να επιλέγω τις φυγές....Δεν μπορώ να σπάσω την πλεγμένη με ψιλό βελονάκι φυλακή μου...Δεν μπορώ να πάρω κανένα τρένο, με η χωρίς επιστροφή, κανένα πλοίο, κανένα σύννεφο....
Γιατί δυο γαλανά ματάκια με κοιτάνε γελαστά , μα και υποψιασμένα ταυτόχρονα..
Γιατί εγώ πρέπει να είμαι ο καθρέφτης τους, η ζεστασιά τους, η προσδοκία τους στην χαρά, στην αγκαλιά, στον πόνο, στις απορίες τους, στο ίδιο τους το μέλλον...
Τι κι αν εγώ δεν είχα ποτέ μια τέτοια ζεστασιά, τι κι αν εγώ δεν είχα ποτέ απαντήσεις στις απορίες  μου, μια αγκαλιά στον παιδικό μου πόνο,έναν καθρέφτη καθαρό που θα ήθελα να βλέπω μέσα του το παιδικό μου γέλιο...
Το δικό του μέλλον πρέπει να είναι και δικό μου...Η δική μου αγκαλιά δική του φωλιά, τα δικά του όνειρα καθήκον μου να φαντάζουν χρωματιστά και πραγματοποιήσημα...
Ετσι πρέπει να αφήνω στην άκρη τις φυγές μου, τις εκδρομές που τόσο έχει ανάγκη η ψυχή μου, τις αγκαλιές που τόσο ποθεί το κορμί μου, μέχρι αυτά τα γαλανά ματάκια να μπορέσουν να δουν κατάματα την δική τους πορεία,.μέχρι να επιλέγουν να κοιτάνε τον δικό τους καθρέφτη, μέχρι να κρατάνε σφιχτά και με σιγουριά τα δικά τους όνειρα ,μέχρι να ποθήσουν την δική τους φυγή για να ελευθερώσουν έτσι και την δική μου....

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Καμιά φορά.....

Καμιά φορά ξεγελιέμαι και ταράζομαι...
Νομίζω πως ο ήχος στον χτύπο της πόρτας μου είναι σε κλίμακα ματζόρε ....Πως το χαμόγελο που με συναντάει βγαίνει μέσα από ανόθευτη αλήθεια.....Πως η φιλία που με επισκέπτεται δεν είναι φορεμένη ανάποδα....
Είναι από αυτές τις αισθήσεις που φτιάχνει με το νου της η ελπίδα....
Είναι από εκείνες τις επιθυμίες που θυμίζουν παιδικές προσδοκίες να βγει το παραμύθι αληθινό...
Η από εκείνες τις νωπές αναμνήσεις που ομολογούν πως δόθηκαν δωρεάν σε χέρια που τους απέρριψαν για πάντα την πιθανότητα να γεννήσουν κάποιο μέλλον...
Και έτσι αρχίζω πάλι να ανεβαίνω αργά ένα ένα τα σκαλιά από τους πόθους που είχα ισοπεδώσει, να παίζω μονόπρακτα με μοναδικό θεατή την ψυχή μου, που με πεισματική αισιοδοξία χειροκροτεί ενθουσιασμένη..
.Γιατί η ψυχή έχει ανάγκη πάντα την νοσταλγία της τελειότητας...Διψάει για γενναιόδωρα όνειρα,  που να τρέχουν μπροστά από θλίψεις και αμφιβολίες...Πέρα από άλλοθι που την  γεμίζουν με σταυρούς από προφάσεις....
Και καμιά φορά δικαιώνεται και το γιορτάζει σαν ξένοιαστο παιδί, σαν φυλακισμένος που δεν θέλει να θυμάται πως πήρε μόνο για λίγες μέρες άδεια, σαν δάκρυ χαράς που θέλει να πιστεύει πως από πίσω του δεν το ακολουθεί η λύπη...
Κι έτσι και πάλι ξεγελιέται και ταράζεται.....Καμιά φορά.......

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΑΝΘΡΩΠΟΙ και άνθρωποι.....

Υπάρχουν άνθρωποι λιμάνια....Πάντα εκεί, πάντα πρόθυμοι να σε ζεστάνουν με την ματιά τους , τα λόγια τους, την αγκαλιά τους...Όσο κι αν έλειψες, όπου κι αν χανόσουν....
Υπάρχουν άνθρωποι θηρία....Που περιπλανώνται μέσα στις ζούγκλες του μυαλού και της ματαιοδοξίας τους, που είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν οτιδήποτε εμποδίζει τα σχέδια και τις ακόρεστες επιθυμίες τους, να αρπάξουν και να λιποτακτήσουν από οτιδήποτε όμορφο κι αληθινό  κάνεις το λάθος να τους χαρίσεις....
Υπάρχουν άνθρωποι ποτάμια αθόρυβα....Μπαίνουν στην ζωή σου σιγανά, μυστικά, απρόσμενα με κίνητρα οχυρωμένα από τις κεραίες  της ψυχής σου,που ζωγραφίζουν ανεξίτηλα  τους πόθους στην καρδιά σου μα όταν βρουν τον στόχο τους, σε μαχαιρώνουν πισώπλατα και βγαίνουν από την ζωή σου και πάλι αθόρυβα....
Υπάρχουν άνθρωποι απρόβλεπτοι, χείμαρροι, γεμάτοι ορμή, πάντα έτοιμοι να σου προσφέρουν ένταση, χαρά, υποσχέσεις που δεν θα μπορέσουν ίσως να τηρήσουν , όχι γιατί φταίνε αυτοί αλλά η έμφυτη ανάγκη τους να ζουν μόνο για την στιγμή, να ρουφάνε ότι μπορούν να προλάβουν και να φεύγουν αναζητώντας και πάλι τέτοιες στιγμές....
Υπάρχουν άνθρωποι μοναχικοί , σιωπηλοί, σαν νύχτες χειμωνιάτικες...χωρίς φεγγάρι, χωρίς ζεστασιά, χωρίς αγωνίες, άχρωμοι, κλεισμένοι και θωρακισμένοι στην έρημο που τους ανήκει και που λατρεύουν....
Υπάρχουν άνθρωποι ''φευγάτοι''..Ονειροπόλοι, με καρδιά και νου γεμάτο χρώματα και ελπίδες, για πάντα δεμένοι με ένα αύριο φωτεινό που αν και ποτέ δεν έρχεται, πάντα ελπίζουν ότι θα έρθει....Μέχρι να φύγει εντελώς το σήμερα.....
Υπάρχουν και άνθρωποι ερωτικοί, παθιασμένοι, δυνατοί και ευάλωτοι ταυτόχρονα, ελεύθεροι αλλά και παραδομένοι.....Χωρίς έρωτα σκοτεινιάζουν, χάνονται αργοπεθαίνουν στην ανία και την μοναξιά που οι ίδιοι επιλέγουν για να κλείσουν τις πληγές τους που με το επόμενο χτυποκάρδι ανοίγουν και πάλι.....
Υπάρχουν και ΑΝΘΡΩΠΟΙ άγγελοι....Κάπου μακριά από το πλήθος και τα τετριμμένα, ταπεινοί αλλά και φωτεινοί ταυτόχρονα, άγνωστοι και γνώριμοι πολλές φορές, που θυσιάζουν σώμα και εγωισμό, αφιερωμένοι στην αναζήτηση του ανυπέρβλητου, του ανώτερου, του  Θείου έρωτα.....
Όλοι είναι γύρω μας, όλοι χτυπάνε κάποια στιγμή την πόρτα της ψυχής μας, όλοι κάτι δίνουν  και κάτι παίρνουν, κάτι μας μαθαίνουν και κάτι τους μαθαίνουμε.....Αλλά το πιο σημαντικό ......
ΟΛΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ!! Και εμφανίζονται σαν σκιές κρυμμένες σε κάποιες φάσεις της ζωής μας , όταν εμείς το επιτρέψουμε, η όταν οι άλλοι τις συναντήσουν μέσα στα μάτια μας......Για να πιστέψουν σ'αυτά που θέλουν να υπάρχουν, για να ζητήσουν εκείνα που πάντα υπήρχαν αλλά αγνόησαν.....Γιατί απλά είναι άνθρωποι...........