Follow by Email

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Τώρα γυρνάω μπροστά....Τώρα ξέρω.....


Γιατί κάνεις κύκλους γύρω από καταδικασμένες φωτιές ? Δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ οι στάχτες τους στο όνειρό σου....
Γιατί τραβάς τις χορδές της ψυχής σου με ελάσσονα κραυγή?
Αφού το ξέρεις ότι κλείνει πια τ'αυτιά της στην ηχώ της θλίψης σου....
Αφού το βλέπεις πως σφράγισε τις χαραμάδες της με πέτρες και λάσπη...
Πέτρες βαριές από χίμαιρες στεγνές και ξεφτισμένες....
Λάσπη και λεκέδες από πλάνες του μυαλού σου.....
Τώρα κοίτα την!!! Περήφανη αστραπή φτάνει στα μύχια οργισμένου ουρανού...
Πού μόνο με μαύρα, βαριά σύννεφα έμαθε να σε ποτίζει......
Να σε χτυπάει με πανικό και τρομαγμένους πόθους....
Γύρνα λοιπόν με θράσος την πλάτη σου στην δίψα του ...και πάτα τις κούφιες απειλές του!!!
Μαστίγωσε ανελέητα το παρελθόν του....Και κοίτα την καινούρια σου ψυχή ίσια στα μάτια!!
Και φώναξε!!!.'' Είμαι εγώ, είμαι ξανά εδώ!!...Γυμνή στην προσμονή σου...Κάψε με από την αρχή!! Χάραξε μου μια καινούρια καταιγίδα!!  Θα την φυλάξω ιερά στην χούφτα μου...Γιατί τώρα ξέρω πια οι καταιγίδες τι σημαίνουν....''



Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

OBSESSION


Πίσω από την εμμονή η σκιά σου....Πίσω από την σκιά σου πάντα μια εμμονή...Με πυρωμένο βλέμμα....Με όνομα, ημέρες , αριθμούς....
Διαγραφές, αναβολές,  κι επαναλήψεις....Δεύτερες ''στημένες''ευκαιρίες....
Πνιγμένη αναμονή που από τα μαλλιά του παιχνιδιού σου πιάστηκε....Αυτή η αέναη εμμονή....
Μάταια να ζητιανεύει λίγη αξιοπρέπεια.....Στα δύο να την  τσακίσει , και ανάμεσα στα δύο να κρυφτεί...
Μέχρι να ξεφτίσει ο ιστός της περηφάνιας  της....Και πάλι απ την αρχή να εξευτελιστεί.....
Πόσες φορές ακόμα θα αρνιέται το διαχρονικό της μονοπάτι??..
Πόση ακόμα βαλσαμωμένη ουτοπία με χρώματα στεγνά και σάπιες αποχρώσεις??...
Ποια δύναμη μέσα σε σεντόνια στείρα από ιδρώτα αλήθειας η λήθη να δαμάσει??...
Κουράστηκε το ψέμα να γλυκαίνει..
Tο ιδανικό να προσπαθεί να παρομοιάσει,. το αυθεντικό με απομίμηση να συμβιβάζει...
Από παντού σωσίες της δικής σου αγωνίας να στοιβάζει....
Ευθύνες μόνο δικές της τώρα ασφυκτικά θα αγκαλιάσω....
Εγώ...Μόνο εγώ.....Πρέπει αυτήν την εμμονή χειροπόδαρα τα δέσω....Δεν χωράει πια σε άλλοθι η αγνωμοσύνη....Δεν αντέχει άλλες ανούσιες συσπάσεις το κορμί....
Εκείνη μόνο...Η  πρώτη ήταν  που το έκανε να σπαράζει...
Και τον εγωισμό του με φαρμάκι πισώπλατα να στάζει.....
Τώρα εδώ αυτός είναι που με χαρά θα ξεψυχήσει.....
Γιατί σταματάει η καρδιά μου σε  θαύματα να προσκυνά..
.Εκείνα σε δρόμους που τα αντέχουν μόνο περπατάνε...
.Σε χέρια πέρα από την αμήχανη αγκαλιά σου.....
Και σε ετούτο το σταμάτημα  βουτάει στο κενό της η εμμονή...
.Μόνη της πια. .. χωρίς την ένοχη σκιά σου.....